ΑΡΑΧΝΗ NEWS - ΤΟ BLOG ΣΑΣ

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣΟΧΗ! - ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ....





Ο ΔΗΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ ΚΙ Η ΝΕΜΕΑ ΣΕ ΜΑΥΡΟ ΧΑΛΙ
 

 
 
Λακούβες, βρωμιά, γκρεμισμένες και παρατημένες πλατείες, δρόμοι που τους έχουν πνίξει οι αγριάδες και δεν καθαρίστηκαν ούτε μια φορά την τελευταία τριετία, άδεια μαγαζιά, σπίτια με κομμένο ρεύμα, ερημιά... η Νεμέα σε μαύρο χάλι... ποτέ δεν ήταν χειρότερα.
 
Ο Δήμος στον αυτόματο πιλότο, ο δήμαρχος εξαφανισμένος κι οι δημοτικοί του σύμβουλοι - εκτός από την "αγία τριάδα" όπως τη λένε οι ίδιοι κοροϊδευτικά μεταξύ τους -  σκεπτικοί και προβληματισμένοι,  μερικοί δεν ξέρουν καν τι έχει γίνει και κανένας τους τι τους περιμένει. Είναι ανίκανοι και ανήμποροι να τα βάλουν με τον "ιδιόρρυθμο" όπως ...περίπου τον χαρακτηρίζουν (τη λέξη που χρησιμοποιούν την κόβει η λογοκρισία) αρχηγό τους, ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν το θάρρος να τοποθετηθούν δημόσια - άλλωστε αυτό είναι κάτι που απαγορευόταν απ' την αρχή στον συνδυασμό τους : ο αρχηγός θα τους κάνει οργισμένος και βρίζοντάς τους "ντα"! Είναι βλέπετε "νευρικός" και "αθυρόστομος" και όπως τους πετάει στη μούρη κάθε φορά που τον νευριάζουν "ήταν τιμή τους που τους τους πήρε στο συνδυασμό του κι τους έκανε "νοματαίους".... Άσε πυο άμα στριμωχτεί κιόλας δεν το 'χει και σε πολύ να τους φωνάζει  "ηλίθιε", "πανηλίθιε", "μπεκρούλιακα" και άλλα γραφικά. Ακόμη κι οι διαφωνούντες (όπως οι ίδιοι διάδωσαν μετά τις παραιτήσεις τους) Γεωργούσης και Χρυσικοπούλου είναι καλά κρυμμένοι στις ...φωλίτσες τους και ψηφίζουν σε όλα "ναι". Κιχ δεν τολμάνε να κάνουν....  Η σιωπή τους είναι συνενοχή ή φόβος να του πάνε κόντρα; Κι αν είναι φόβος, από τους "κρατάει" άραγε;  
Παγιδευμένος σ' ένα έργο με προκαθορισμένο όπως φαίνεται τέλος (το μόνο έργο άλλωστε που θα γίνει επί θητείας του), ο Δήμαρχος Καλαντζής έχει εγκαταλείψει τον τελευταίο καιρό τον Δήμο και ψάχνει απεγνωσμένα λύση για τα ... άλυτα. Όμως τα νερά έχουν κιόλας σπάσει κι ο ... τοκετός ετοιμάζεται και όπως φαίνεται θα είναι πολύ ζόρικος...
 
 http://nemea15.blogspot.gr/
 
 

ΟΤΑΝ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΕΦΤΑΣΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ! - Η αληθινή ιστορία για τη μεταγραφή που θα έκανε διάσημη τη Μεσσηνία

http://panathinaikos24.gr/wp-content/uploads/2017/10/%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%BF-700x395.png 
Τι πραγματικά συνέβη στην «ιστορική» υπόθεση του Ρονάλντο και του ερχομού του στην Καλαμάτα;
Αλήθεια, πόσα… εγγόνια στην Καλαμάτα θα μεγάλωναν με αυτή την ιστορία αν είχε τελικά έρθει;

Η μεταγραφική σύσκεψη της Ιντερ, με προεδρεύοντα τον Σάντρο Ματσόλα είχε ολοκληρωθεί, αλλά είδηση δεν βγήκε. Δύο δημοσιογράφοι είχαν την πληροφόρηση ότι στο «ραντάρ» του συλλόγου βρισκόταν ο 19χρονος Βραζιλιάνος που σκόραρε κατά ριπάς με τη φανέλα της Αϊντχόφεν.
Εξερχόμενος από την αίθουσα, ο Ματσόλα κλήθηκε να απαντήσει αν όντως έπεσε στο τραπέζι το όνομα «Ρονάλντο». Το νεύμα άρνησης συνόδεψε η εξής ατάκα: «Είδα το πρόσφατο φιλικό της Βραζιλίας με την Αγγλία και ακούμπησε την μπάλα ελάχιστα, ίσως 2 ή 3 φορές συνολικά».

«Ναι, Σάντρο», απάντησε, έκπληκτος, ο ένας από τους δημοσιογράφους. «Σε αυτές τις τρεις φορές που ακούμπησε την μπάλα, έβαλε 1 γκολ, είχε 1 δοκάρι και έβγαλε 1 ασίστ»!

Το φιλικό ήταν στο «Γουέμπλεϊ» τον Ιούνιο του 1995 και ο Βενιαμίν στην ενδεκάδα της Σελεσάο την είχε οδηγήσει σε νίκη με 3-1. Η εντύπωση που αποκόμισε για το νεαρό φορ ο ζωντανός θρύλος και (τότε) τεχνικός διευθυντής της Ίντερ στοίχισε εν τέλει στον Μάσιμο Μοράτι ένα πόσο που αντιστοιχεί σήμερα σε 13 εκατ. ευρώ.

Ο Ρονάλντο, που έβαλε 42 γκολ σε 46 συμμετοχές με την Αϊντχόφεν, μεταγράφηκε τελικά στην Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του ’97 αντί 15 εκατ. ευρώ. Μετά τα «όργια» που έκανε (και) στη Βαρκελώνη, οι «νερατζούρι» χρειάστηκε να εκταμιεύσουν, μόλις ένα χρόνο αργότερα, 28 εκατ. για την απόκτηση του.

Ήταν τότε η δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών, πίσω από τον Άλαν Σίρερ. Και ο Σάντρο Ματσόλα είχε κάθε λόγο να νιώθει περίπου, όπως ο πρώην ιδιοκτήτης της Καλαμάτας, Σταύρος Παπαδόπουλος…

Γυρίζουμε το χρόνο τρία χρόνια πίσω για να κάνουμε focus στο πολυθρύλητο φλερτ της «Μαύρης Θύελλας» με τον παίκτη που ακόμα και σήμερα θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος επιθετικός όλων των εποχών. Τι είναι μύθος και τι πραγματικότητα; Γιατί δεν έγινε ποτέ η μεταγραφή, που θα μπορούσε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας για το σύλλογο της Μεσσηνίας, δεδομένης της τεράστιας οικονομικής ενίσχυσης που θα εξασφάλιζε η μεταπώληση του «φαινομένου»;

Ο Σταύρος Παπαδόπουλος αγόρασε το 1992 την Καλαμάτα, με πολύ καλές προοπτικές ανεύρεσης ταλέντων από την ποδοσφαιρική αγορά της Βραζιλίας. Έχοντας αναπτύξει επαγγελματικές δραστηριότητες στη χώρα του καφέ, ένας εκ των συνεργατών του ήταν ο θρυλικός για το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο Ζαϊρζίνιο, πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, το οποίο κατέκτησε πλάι στον Πελέ.

Προπονητής εκείνη την εποχή στη Σάο Κριστοβάο, ο Ζαϊρζίνιο ήταν από τους πρώτους που είχαν διαγνώσει ότι ο πιτσιρικάς Ρονάλντο Λουίς Ναζάριο ντε Λίμα είχε τα προσόντα να αφήσει εποχή στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Το ’91 εισηγήθηκε την απόκτηση του 15χρονου Ρονάλντο, ο οποίος στοίχισε 10.000 δολάρια στην Σάο Κριστοβάο. Και ένα χρόνο αργότερα συνέστησε στον Παπαδόπουλο να αποκτήσει αβλεπεί τον προικισμένο φορ, μιλώντας του για ένα από τα πιο σπάνια ταλέντα που είχε δει.


Το ποσό που ζήτησε ήταν 50.000 δολάρια. Ο Ρονάλντο δεν πήρε όμως ποτέ το αεροπλάνο για την Καλαμάτα, όπως επανειλημμένα είχε γραφτεί. Το αφεντικό του μεσσηνιακού συλλόγου δεν έβαλε το χέρι στην τσέπη και οι θεωρίες που επικρατούν για αυτό είναι δύο. Η μία αναιρεί την άλλη. Βάσει της πρώτης, παζαρεύτηκε το ποσό και ήταν διατεθειμένος να φτάσει έως τα 40.000 δολάρια. Βάσει όμως των όσων έχει δηλώσει ο προπονητής Τάσος Σιούλας, που από το 1994 έως το 2000 είχε υπό την εποπτεία του το φυτώριο της ομάδας, ο λόγος δεν ήταν οικονομικός.

Η Καλαμάτα, που έπαιζε τότε στη Β’ κατηγορία, είχε καλύψει τις δύο θέσεις των ξένων με τους Αλντεμάρ και Τονίνιο. Σύμφωνα με τον Σιούλα επρόκειτο για δύο έμπειρους παίκτες που είχαν εγκατασταθεί με τις οικογένειες τους στην Καλαμάτα και ο Σταύρος Παπαδόπουλος θεώρησε πως δεν ήταν σωστό να λύσει την συνεργασία με έναν εκ των δύο. Εκτίμησε επιπλέον ότι δεν ήταν καλές οι πιθανότητες να ανταποκριθεί ο 16χρονος Ρονάλντο στις συνθήκες της Β’ Κατηγορίας.

Ένα χρόνο μετά, το εκκολαπτόμενο «φαινόμενο» πήγε από τη Σάο Κριστοβάο στην Κρουζέιρο και το 1994 η Αϊντχόφεν τον απέκτησε αντί 5,5 εκατ. ευρώ!

Ασφαλώς η αξία του δεν θα ανέβαινε τόσο γρήγορα σε τέτοια επίπεδα αν έπαιζε στη Β’ κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος, ωστόσο θα αρκούσε πιθανότατα για να εξασφαλίσει στην Καλαμάτα το μπάτζετ αρκετών ετών.
Τουλάχιστον ο Σταύρος Παπαδόπουλος δεν τον είχε δει να παίζει. Ο Σάντρο Ματσόλα, που άφησε κι εποχή ως επιθετικός, προσφέρεται μάλλον ως η ιδανική παρηγοριά…

Πηγή:Menshouse.gr

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ! - Η βυθισμένη εκκλησία της Παναγίας στην παλιά Σιβίστα (Βίντεο)

http://www.agriniopress.gr/wordpress/wp-content/uploads/2017/08/epi-sivista-evrytanias.jpg 
Το 1960 αποτελεί έτος ορόσημο για την Σιβίστα και τους κατοίκους της. Τότε άρχισε να κατασκευάζεται η τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών. Τα νερά του ποταμού Αχελώου, πηγή ζωής για την ευρύτερη περιοχή, σκέπαζαν σιγά-σιγά τις κατοικημένες περιοχές, τα κτήματα, τις εκκλησίες,τα σχολεία και τις περιουσίες των ανθρώπων.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου ήταν η εκκλησία του χωριού και χρονολογείται το 1817.Ανατολικά της εκκλησίας βρίσκεται το κοιμητήριο ενώ στον προαύλιο χώρο υπάρχει πέτρινο πηγάδι.Λίγο αργότερα από την κτίση της η εκκλησία καταστράφηκε από πυρκαγιά που ξέσπασε στο εσωτερικό του ναού,παρά ταύτα όμως αναστηλώθηκε και πριν την σκεπάσουν τα νερά της λίμνης οι κάτοικοι του χωριού συνέλεξαν τα οστά των προγόνων τους και τα μετέφεραν στο κοιμητήριο της Αγίας Μαρίνας στο Πρατοβούνι [= η σημερινή Σιβίστα όπου βρίσκεται 560μ ψηλότερα από την “βυθισμένη”παλαιά Σιβίστα]. Στην θέση της παλαιάς εκκλησίας δημιουργήθηκε νέα,την οποία μπορεί κανείς να επισκεφτεί σήμερα λίγα μέτρα βορειοανατολικότερα.
Andreas Koutsothanasis

πηγή 

'Ετοιμος ο πρώτος αμιγώς ελληνικός κινητήρας για ελαφρά αεροσκάφη και UAV στρατιωτικής χρήσης

https://1.bp.blogspot.com/-F17i89FshYc/Weu3qNGqo0I/AAAAAAABVkY/Fu9D2xjat0EW0YFLxBAcP0GsmRvefWiSwCLcBGAs/s400/2017-10-22_000934.png 
Στο στάδιο των δοκιμών έχει μπει, εδώ και λίγο καιρό, ο πρώτος νέας σχεδίασης, αμιγώς ελληνικός κινητήρας αεροσκαφών για Μη Επανδρωμένα, Ελαφρά και Υπερελαφρά αεροσκάφη της διεθνούς αγοράς, που θα παράγεται πιλοτικά στα Χανιά. Η οικογένεια Βροντουλάκη στα Χανιά, κατασκευάζει στις Μουρνιές κατασκευάζει τον “Turboprop”, έναν κινητήρα που προορίζεται αποκλειστικά για τα υπερελαφρά αεροσκάφη και UAV.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ- ΜΠΕ, «Πρακτορείο FM 104,9», o υπεύθυνος της εταιρίας που εξελίσσει τα δύο ειδικά μοντέλα του κινητήρα, Απόστολος Βροντουλάκης, εξήγησε πως πρόκειται για έναν κινητήρα «ο οποίος απευθύνεται σε υπερελαφρά αεροσκάφη γενικής αεροπορίας, αλλά και σε Μη Επανδρωμένα αεροσκάφη (σ.σ UAVs) είτε για πολιτική χρήση είτε για στρατιωτική».

O ελληνικός κινητήρας δοκιμάζεται ήδη στο έδαφος με κύρια έμφαση στη λειτουργία σε ποικιλία συνθηκών, ενώ σύμφωνα με τον κ. Βροντουλάκη «μέχρι τέλος του έτους αρχές του 2018 στόχος είναι να έχουν ολοκληρωθεί και οι δοκιμές επί του αεροσκάφους».

Η εταιρεία συστάθηκε μόλις το 2015 και πίσω από τις δύο εκδόσεις των κινητήρων που θα διατίθενται στην αγορά βρίσκεται μια ομάδα Ελλήνων από τα Χανιά, «οι οποίοι έχουμε αρκετά χρόνια στο χώρο της κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών κινητήρων για αεροσκάφη και έτσι σε συνδυασμό με Έλληνες της Γερμανίας στήσαμε την εταιρεία με σκοπό να βάλουμε σε παραγωγή κάποια νέα προϊόντα και να τα διαθέσουμε στη διεθνή αγορά», όπως εξηγεί ο κ. Βροντουλάκης, και παράλληλα τονίζει πως η πρόκληση είναι μεν μεγάλη αλλά ο στόχος εφικτός.

«Μπήκαμε στα βαθιά, όμως έχουμε το χαρακτηριστικό ότι παρουσιάζουμε αυτή τη στιγμή κάτι το οποίο δεν υπάρχει, είναι ένα πρωτότυπο προϊόν σ’ αυτή την κατηγορία, αφού πρόκειται για κινητήρα στην κατηγορία των 130 ίππων. Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο ανταγωνιστικό γι’ αυτή την αγορά» εξηγεί ο κ. Βροντουλάκης που δηλώνει αισιόδοξος για την εμπορική πορεία του ελληνικού κινητήρα τονίζοντας ότι «έχουμε βέβαια να αντιμετωπίσουμε το μάρκετινγκ των μεγάλων εταιρειών, αλλά είμαστε αισιόδοξοι και προχωράμε μπροστά».
Η κύρια ομάδα εξέλιξης είναι τα τέσσερα μέλη της οικογένεια Βροντουλάκη, ενώ στη Γερμανία η επίσης ελληνική οικογένεια Τσολή είναι ο κινητήριος μοχλός πίσω με την εταιρία Stuttgart Engineering, μέσα από την οποία θα γίνεται η διάθεση στην αγορά.

Στην αγορά προγραμματίζεται να διατεθούν δύο μοντέλα κινητήρων, «ο STV 130, που είναι ο κινητήρας τούρμπο και παράγει 130 ίππους και ο STV 100 που παράγει 100 ίππους», εξηγεί ο υπεύθυνος της εταιρίας, με τον δεύτερο να επιτυγχάνει χάρη στον καινοτόμο σχεδιασμό σημαντικές τεχνικές λύσεις μοναδικές για την κατηγορία των υπερελαφρών και έτσι να είναι «ο πιο οικονομικός στην αγορά και στη συντήρηση».

Ένα πρωτότυπο μοντέλο ξεκίνησε μέσα στον Αύγουστο του 2017 να λειτουργεί σε στάδιο δοκιμών στο αεροδρόμιο του Μάλεμε της Κρήτης πάνω σε ένα υπερελαφρό αεροσκάφος αμερικάνικης κατασκευής, που έχει μετασκευαστεί ειδικά για τις δοκιμές.

Οι δοκιμές αναμένεται να πιστοποιήσουν τους στόχους του σχεδιασμού, αφού «ο κινητήρας αυτός έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό καθώς δεν μεταβάλλεται η απόδοσή του από καιρικές συνθήκες κάτι που σημαίνει πως μπορεί να δουλέψει το ίδιο στους -20 όπως και στους +50» τονίζει ο κ.Βροντουλάκης.

Όπως εξηγεί, έτσι, ο κινητήρας θα μπορεί να λειτουργεί «στα πιο απαιτητικά κλίματα όπως επί παραδείγματι της Αλάσκας ή σε κάποια σημεία στη Νότια Αφρική δίνοντας μια λύση στο πρόβλημά της έλλειψης απόδοσης για τα αεροπλάνα που πετούν εκεί».

Μεγάλο όπλο στη μάχη της αγοράς για τον ελληνικό κινητήρα είναι τέλος και το ότι «ακριβώς καθώς είναι τούρμπο μας δίνει και τη δυνατότητα να του ορίσουμε το καύσιμό του είτε το ακριβό αεροπορικό καύσιμο, είτε ντίζελ, πετρέλαιο θέρμανσης έως και βιοκαύσιμο» αναφέρει ο ίδιος και προσθέτει ότι ιδιαίτερα θετικό δεδομένο δε, σε ό,τι αφορά την μελλοντική πορεία του κινητήρα στην αγορά, είναι πως λόγω της κατηγορίας στην οποία εντάσσεται δεν απαιτείται αυτό που ονομάζουμε πιστοποίηση πολιτικής αεροπορίας.

Μετά το τέλος των δοκιμών η ομάδα των Ελλήνων ετοιμάζεται και για μια πιλοτική παραγωγή με διάθεση στην Ευρώπη και την Αμερική, ενώ υπάρχουν ήδη κάποιες επαφές με επιχειρηματίες και της Αμερικής και της Ευρώπης για τη διάθεση του κινητήρα.

Σε ό,τι αφορά την παραγωγή, ο κ. Βροντουλάκης τονίζει ότι «το πλάνο είναι η πιλοτική παραγωγή να γίνει στις εγκαταστάσεις μας στα Χανιά, η διάθεση από τη Γερμανία και ανάλογα με τις ανάγκες της εταιρείας και τις απαιτήσεις της αγοράς να κινηθούμε αναλόγως».

πηγή 

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ: Οι γιατροί του έδιναν 9 μήνες και του πρότειναν χημειοθεραπείες. Αυτός πήγε στην Ικαρία και έζησε μέχρι τα 102

http://www.enallaktikos.gr/img25231_a6016bcbb62012a79a68b883ff80627f.jpg
Ο Σταμάτης Μωραΐτης ήταν ένας βετεράνος πολέμου από την Ικαρία. Το 1943, ακολουθώντας το κύμα μετανάστευσης μακριά από την κατεστραμμένη Ευρώπη, πήγε στις ΗΠΑ προκειμένου να θεραπευτεί από τραύματα στο μπράτσο του κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Εγκαταστάθηκε στο λιμάνι Τζέφερσον της Νέας Υόρκης, ένα καταφύγιο νησιωτών από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ικαρία. Επειδή έπιαναν τα χέρια του, παρακολούθησε μαθήματα σε νυχτερινό σχολείο για να μάθει πως να αναμειγνύει μπογιές και χρώματα και αργότερα εργάστηκε εκεί, κάνοντας ανακαινίσεις και βάφοντας δημόσια κτίρια και σπίτια:

«Το 1943 γνώρισα την γυναίκα μου Ελπινίκη, παντρευτήκαμε και ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι. Ζήσαμε 69 ολόκληρα χρόνια μαζί. Ηταν Ελληνοαμερικανίδα, αλλά πρώτη φορά εγώ την έφερα στην Ελλάδα. Μείναμε πολλά χρόνια στο Λονγκ Αϊλαντ στη Νέα Υόρκη και μετά μετακομίσαμε στη Φλόριδα. Η γυναίκα μου έμενε στο σπίτι και φρόντιζε τα παιδιά. Εχω τρία παιδιά, τον Γιάννη, τη Μαρία και τον Γιώργο, οκτώ εγγόνια και τέσσερα δισέγγονα και είμαι πολύ σίγουρος ότι θα δω και τρισέγγονα!».

Ωστόσο, μια ημέρα του 1976, ένιωσε να του κόβεται η ανάσα. Του ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ανεβαίνει σκάλες και, δεδομένου ότι η εργασία του ήταν χειρωνακτική, έπρεπε να παραιτηθεί. Υποβλήθηκε σε μια σειρά εξετάσεων και ακτινογραφιών, οι οποίες απέδειξαν ότι είχε καρκίνο του πνεύμονα. Ο αμερικανός γιατρός τού έδωσε το πολύ έξι με εννέα μήνες ζωής.

Ο Σταμάτης όμως δεν βασίστηκε μόνο σε εκείνη τη διάγνωση και συμβουλεύτηκε άλλους 9 γιατρούς. Όλοι του έδωσαν την ίδια διάγνωση και προέβλεψαν ότι δεν θα ζούσε παραπάνω από 9 μήνες. ‘Όλοι του πρότειναν να ξεκινήσει επιθετική χημειοθεραπεία άμεσα. Μετά από λίγο, ο Σταμάτης άρχισε να πιστεύει ότι δεν είχε ελπίδες. Ότι το τέλος του ήταν προδιαγεγραμμένο. Ακόμη και τότε όμως αρνούνταν πεισματικά να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες.

Αποφάσισε να επιστρέψει στην Ικαρία, όπου θα μπορούσε να ταφεί πλάι στους γονείς του και να αποχαιρετήσει τους αγαπημένους του, τον τόπο του και τους φίλους του. Ετσι, μετακόμισε μαζί με την Ελπινίκη στο πατρικό του, ενώ η μητέρα και η γυναίκα του τον φρόντιζαν. 

Κάπου εδώ όλα άλλαξαν..

“Ο Μωραΐτης και η Ελπινίκη [η γυναίκα του] μετακόμισαν στο σπίτι των ηλικιωμένων γονιών του, σε ένα μικροσκοπικό άσπρο σπιτάκι με 8 στρέμματα αμπέλια κοντά στον Εύδηλο, στο βόρειο κομμάτι της Ικαρίας.”

Έτσι, γύρισε σπίτι και παρ’ όλο που ήταν χαρούμενος που βρισκόταν με τους πιο κοντινούς φίλους και την οικογένεια του, ένιωθε επίσης θλιμμένος και απελπισμένος και άρχισε να κοιμάται σχεδόν όλη μέρα, ενώ η μητέρα και η γυναίκα του τον φρόντιζαν.

Ωστόσο, μετά από λίγο ένιωσε μια δυνατή επιθυμία να ζήσει και να περάσει το χρόνο του με τους φίλους του.

Βρήκε ξανά την πίστη του. Τις Κυριακές ανέβαινε το λόφο για να πάει σε ένα μικρό εκκλησάκι όπου ο παππούς του ήταν παλιά ιερέας. Όταν οι παιδικοί του φίλοι ανακάλυψαν ότι είχε επιστρέψει, άρχισαν να έρχονται κάθε απόγευμα. Μιλούσαν για ώρες, πίνοντας ένα-δυο μπουκάλια ντόπιο κρασί.

«Περίμενα να πεθάνω, αλλά απλώς δεν συνέβαινε. Άρχισα να ασχολούμαι πάλι με τον κήπο μου, φύτεψα λαχανικά, χωρίς να περιμένω ότι θα ζήσω για να τα φάω, απλώς μου άρεσε να δουλεύω στον καθαρό αέρα. Οι έξι μήνες, λοιπόν, πέρασαν και αποφάσισα να καθαρίσω και τους αμπελώνες των γονιών μου. Ξυπνούσα αργά, δούλευα στους αμπελώνες μέχρι το μεσημέρι και μετά το φαγητό ξεκουραζόμουν. Τα βράδια περπατούσα ως την ταβέρνα όπου έπαιζα “πόρτες” και έπινα κρασί με φίλους μέχρι τα μεσάνυχτα».

Και κάπως έτσι το θαύμα έγινε… Άρχισε να νιώθει χαρούμενος όπως παλιά και η δύναμη του επέστρεψε.

Η ενασχόληση με τον κήπο έδωσε νόημα και πάλι στη ζωή του.

Φρόντιζε τον κήπο του και νιώθοντας εμψυχωμένος καθάριζε και το οικογενειακό αμπέλι. Μπήκε στην ρουτίνα του νησιού, ξυπνούσε όποτε ήθελε, δούλευε στα αμπέλια μέχρι το απόγευμα, έφτιαχνε μεσημεριανό και μετά κοιμόταν. Ασχολήθηκε τόσο με το αμπέλι που έβγαλε 1.514 λίτρα κρασί εκείνο το χρόνο.

Τα βράδια, συχνά πήγαινε σε μια τοπική ταβέρνα όπου έπαιζε ντόμινο μέχρι αργά τα μεσάνυχτα.

Τα χρόνια περνούσαν και η υγεία του συνέχισε να βελτιώνεται. Πρόσθεσε μερικά δωμάτια στο σπίτι των γονιών του, για να μπορούν να τον επισκέπτονται τα παιδιά του, και σε ένα ταξίδι του στις ΗΠΑ αποφάσισε να βρει τους γιατρούς που είχαν κάνει τη διάγνωση και να μάθει τι ακριβώς είχε συμβεί.

Η κατάσταση της υγείας του Σταμάτη βελτιωνόταν με τα χρόνια. 3 δεκαετίες μετά την διάγνωση του, κατάλαβε ότι τελικά δεν θα ήταν ένα ακόμη θύμα του καρκίνου. Όταν ήταν 97 αποφάσισε να κάνει μια ιατρική εξέταση για να επιβεβαιώσει την άποψη του ότι είχε θεραπεύσει τον καρκίνο του, αλλά ήθελε επίσης να μάθει τι έγινε και γιατί δεν είχε πεθάνει.

Οι γιατροί έκαναν τις εξετάσεις και κοίταξαν το ιατρικό ιστορικό. Του είπαν ότι ήταν απολύτως υγιής!

«Οταν επέστρεψα να δω τους γιατρούς μου, ανακάλυψα ότι όλοι είχαν πεθάνει. Δεν μπορούσε κανένας να μου το εξηγήσει. Γι’ αυτό τώρα έρχονται και με επισκέπτονται διάφοροι γιατροί και επιστήμονες να δουν πώς ζω και τι τρώω για να καταλάβουν πώς έγινα καλά. Τους εξηγώ, λοιπόν, αυτό που θα πω και σε εσάς: τρέφομαι με τρόφιμα ντόπιας παραγωγής, με λαχανικά που φυτεύω στον κήπο μου, αρκετό ψάρι και λίγο κοτόπουλο. Το πρωί δεν πίνω καφέ, αλλά φασκόμηλο με αγνό ικαριώτικο μέλι. Αλλά εγώ νομίζω ότι το σημαντικότερο πράγμα που με κρατάει δυνατό είναι το κρασί που φτιάχνω μόνος μου και πίνω αρκετό, για να πω την αλήθεια» είχε πει βιαστικός στο ΒΗmagazino ο Μωραίτης. Ήθελε γρήγορα να φύγει για να ζήσει λίγο ακόμη, απολαμβάνοντας με τους όρους του μια ζωή που ο ίδιος έχει επιλέξει».

Ο Σταμάτης έζησε μέχρι την ηλικία των 102 και ο θάνατος του δεν προήλθε από τον καρκίνο!

Η ιστορία του Σταμάτη, μπορεί να μας μάθει πολλά για τον υγιή τρόπο ζωής και για την φυσική θεραπεία του καρκίνου.

Οι υγιεινές, εποχιακές τροφές που προετοιμάζονται με αγάπη είναι πολύ αποτελεσματικά φάρμακα. Ταυτόχρονα, ο χρόνος στη φύση θα βοηθήσει τον ασθενή να αποκτήσει ξανά την επιθυμία να ζήσει και να παλέψει για τη ζωή του. Επιπλέον, ο χρόνος με τους ανθρώπους που αγαπάει είναι ανεκτίμητος και μπορεί να θεραπεύσει την κατάθλιψη και να μας κάνει να νιώσουμε πιο θετικοί και ενεργητικοί.

Σε άρθρο της για την Huff Post η Diane Kochilas, Ελληνο-Αμερικανίδα σεφ, συγγραφέας βιβλίων και παρουσιάστρια εκπομπών, αποθεώνει την Ικαρία:

«Η απομόνωση της Ικαρίας βοήθησε στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας αλληλεγγύης, αυτοδυναμίας και ξενοιασιάς. Οι Ικαριώτες – ακόμη και πολλοί από εμάς που ζούμε μακριά από το νησί – είμαστε συντονισμένοι στο δικό μας μοναδικό ρυθμό, που δεν δεσμεύεται από το ρολόι, μερικές φορές απογοητεύοντας τους μη ντόπιους φίλους μας.

Επίσης η απομόνωση της Ικαρίας βοήθησε να δημιουργηθεί μια ζωντανή απόδειξη για τη Μεσογειακή Διατροφή στην πιο ολιστική έννοια, με φρέσκο, εποχιακό, σπιτικό φαγητό που διατηρεί τη φυσική και συναισθηματική υγεία, τις ανθρώπινες σχέσεις, και το περιβάλλον. Πολλοί Ικαριώτες ζουν πολύ και καλά, με λιγότερο καρκίνο και καρδιακές παθήσεις από τους Αμερικανούς, και σχεδόν χωρίς άνοια ή κατάθλιψη, πίνοντας κρασί, απολαμβάνοντας τη ζωή, το περπάτημα, την κηπουρική, και την κοινωνικοποίηση. Είναι 10 φορές πιο πιθανό να φτάσουν τα 90 ή ακόμη και τα 100 από τους Αμερικανούς, ένα στατιστικό στοιχείο που αγκαλιάζει τους άνδρες και τις γυναίκες σχεδόν εξίσου.

Παρόλο που το νησί είναι σίγουρα πιο προσιτό από ό, τι ήταν πριν από 40 χρόνια, εξακολουθεί να είναι παράδειγμα μεσογειακής ζωής. Η ουσία της καλής-για-τη ζωή μεσογειακής διατροφής της Ικαρίας φαίνεται στα απλά, καθαρά φαγητά, τα οποία εξακολουθούν να είναι δημοφιλή. Οι περισσότερες οικογένειες έχουν όλο το χρόνο κήπους, παραδοσιακά λαχανικά σε σχετικά σκιερά μέρη κοντά σε ρέματα, διότι η διαχείριση των υδάτων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Οι κήποι παρέχουν μια πηγή τροφής, υπερηφάνεια, αυτάρκεια, και, πιο σημαντικό, την αξιοπρέπεια, ανεξάρτητα από το εισόδημα, το οποίο τείνει να είναι στο χαμηλό άκρο της κλίμακας ούτως ή άλλως.

Τρώνε τροφές στην εποχή τους, όταν η φύση τις προορίζει, γεγονός που μας διδάσκει να γευόμαστε και να απολαμβάνουμε τη στιγμή, μια έννοια που στη Νέα Υόρκη επισκιάζεται από την 24/7 διαθεσιμότητα των αμερικανικών σούπερ μάρκετ και την εσφαλμένη – και, τελικά, μη βιώσιμη – πεποίθηση ότι είναι δικαίωμά μας να τα έχουμε όλα σε ατελείωτες επιλογές.

Στην Ικαρία, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν τροφή από θρεπτικά πυκνά βρώσιμα χόρτα, ζιζάνια και βότανα, μποράντσα, αντράκλα, τσουκνίδες, λεπτά άγρια σπαράγγια, αγκάθια, φλισκούνι, λαγόχορτα, και η αναζήτηση τους αυτή παρέχει φυσική άσκηση και τεράστια ευχαρίστηση.

Στην Ικαρία, πράγματι, σε όλη την Ελλάδα, τρώνε βρώσιμα ζιζάνια, γνωστά και ως χόρτα, σε ωμές ή και μαγειρεμένες σαλάτες, πίτες, και άλλες συνταγές που είναι τόσο καθαρά χορτοφαγικές αλλά και σε συνδυασμό με κρέας και ψάρια.

Τα βότανα κατέχουν μια συναρπαστική θέση στην τοπική κουλτούρα, όπως τα τρόφιμα και η λαϊκή ιατρική. Το φασκόμηλο, το τσάι με μέλι ήταν «αντιβιοτικό στην παιδική ηλικία μας» όπως μου είπε ο 84χρονος Γιώργος Στενός. Εξακολουθούν να το πίνουν όταν παθαίνουν κρυολόγημα, όπως πίνουν ρίγανη για τους στομαχόπονους, χαμομήλι για την αϋπνία, και πολλά άλλα. Οι περισσότερες από αυτές τις εγχύσεις είναι ήπια διουρητικά, βοηθώντας στην ανακούφιση της υπέρτασης, ίσως ένας από τους λόγους που οι ντόπιοι έχουν σχετικά μικρά ποσοστά καρδιακών νοσημάτων.

Ικαριώτες καταναλώνουν πλούσιο σε αντιοξειδωτικά κατσικίσιο γάλα και τυριά, καθαρό ακατέργαστο μέλι πεύκου και θυμαριού, φρέσκο ψάρι και κατσίκι ως την κύρια πηγή ζωικών πρωτεϊνών και όσπρια και λαχανικά σε κάθε εποχή του έτους. Επίσης οι περισσότεροι φτιάχνουν το δικό τους κρασί και είναι πρόθυμοι να το μοιραστούν.

Ομως, η καλή ζωή εδώ είναι κάτι περισσότερο από τη διατροφή. Αυτό που ένιωσα σαν νεαρό κορίτσι στο πρώτο μου καλοκαίρι στο νησί ήταν ότι η προοπτική για τη ζωή, σε πείσμα των υλιστικών ενασχολήσεων, είχε να κάνει περισσότερο με το χρόνο.

Χρειάζεται να καλλιεργήσει κανείς ειδική νοοτροπία για να μάθει να ζει με αυτό τον τρόπο, ειδικά σήμερα, και Ικαριώτες φαίνεται να έχουν στο DNA τους, ένα τέμπο που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα παρατηρητές και συμμετέχοντες την ίδια στιγμή.

Η ζωή στην Ικαρία εξακολουθεί να είναι ένα πρότυπο για την υγιεινή διαβίωση του σώματος και του μυαλού. Το νησί μου έχει διδάξει να αγαπάω τις σχέσεις που εκτείνονται σε γενιές και ηπείρους, για να απολαύσουν και να εκτιμήσουν τα δώρα της φύσης, να τρώω αληθινό φαγητό στην εποχή του, και, ίσως, το πιο σημαντικό απ ‘όλα, να το κάνω με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτό τραπέζι, καλωσορίζοντας τους άλλους σε αυτό.

Αυτή είναι η Μεσογειακή Διατροφή στην πιο βαθιά ολότητα της. Είναι ένας τρόπος ζωής και διατροφής που απαιτεί από εσάς να πάρετε πραγματικά το χρόνο για να τα απολαύσετε και τα δύο.»

ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: Ελληνικό γάλα Γαϊδάρας


Στις Αγροτικές Ευκαιρίες αρεσκόμαστε να «ανακαλύπτουμε» την άλλη διαφορετική Ελλάδα.
 
Εκείνους τους Έλληνες που έψαξαν, ενημερώθηκαν, τόλμησαν, επένδυσαν, έμειναν τελικά στην Ελλάδα σε πείσμα της μόδας να φεύγουμε στο εξωτερικό.

Γάϊδαρος το ξεχασμένο και τόσο καλό ζώο!


Καιρό τώρα, έπεσε στην αντίληψη μας (και στον ουρανίσκο μας) ένα είδος γάλακτος για το οποίο στο παρελθόν είχαν γραφτεί αρκετά πράγματα αλλά ποτέ μέχρι πρόσφατα δεν είχε περάσει στην ευρεία κατανάλωση ή -τουλάχιστον- έστω και σε μια πιο περιορισμένη. Πρόκειται για ένα γάλα το οποίο κοστίζει περισσότερο από μία γαλλική σαμπάνια, είναι άοσμο και αρκετά γλυκό και σύμφωνα με τις έρευνες είναι ευεργετικό όπως το μητρικό. Ο λόγος για το γάλα γαϊδούρας, του πιο παρεξηγημένου και συνάμα του πιο υπομονετικού και ταπεινού ζώου στη γη, για την παραγωγή του οποίου τα τελευταία χρόνια γίνονται αξιόλογες προσπάθειες από κάποιες ελληνικής φάρμες, κυρίως της βορείου Ελλάδας.

Οι καλλυντικές, αντιγηραντικές και θεραπευτικές ιδιότητες του γαϊδουρόγαλου ήταν ήδη γνωστές από τα αρχαία χρόνια και, παρόλο που στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ως προϊόν, στο εξωτερικό κάνει θραύση με τους καταναλωτές να πληρώνουν μέχρι και 400 ευρώ για μία κρέμα με γάλα γαϊδούρας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Έθνος, μεγάλες εταιρίες καλλυντικών του εξωτερικού παίρνουν κατεψυγμένο γάλα γαϊδούρας από Έλληνες παραγωγούς και το χρησιμοποιούν ως βάση για αντιγηραντικές και αναπλαστικές κρέμες προσώπου, σαμπουάν, μάσκες, κρέμες χεριών και σαπούνια, οι τιμές των οποίων ξεκινάνε από 8 (για το σαπούνι) και 30 (για την κρέμα) ευρώ και μπορεί να φτάσουν έως και 400 ευρώ, αναλόγως το προϊόν.

ο εκτροφέας κος Αθανάσιος  Μπούγιας
Στην ευρύτερη περιοχή της κωμόπολης του Μετσόβου Ιωαννίνων, στον οικισμό Χρυσοβίτσας, και σε μια έκταση 18 στρεμμάτων σε απάνεμη πλαγιά, περιτριγυρισμένο από καταπράσινα δάση και με πανοραμική θέα προς το Μέτσοβο και την Εγνατία Οδό, βρίσκεται η ΦΑΡΜΑ ΜΕΤΣΌΒΟΥ. Σε αυτή την άκρη σχεδόν της ελληνικής γης, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε από τον Οκτώβριο του 2014 η επιχείρηση του Αθανάσιου Μπούγια, με πολύ μεράκι και ζήλο, αλλά και με ευαισθησία προς το περιβάλλον που την φιλοξενεί, κυρίως όμως προς τα συμπαθητικά τετράποδα, τα γαϊδουράκια, τα οποία εκτρέφονται με αγάπη και μεγάλη φροντίδα για την παραγωγή του πολύτιμου προϊόντος που μπορούν να προσφέρουν, το γάλα τους.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του στο newmoney.gr/ ο Θανάσης Μπούγιας είχε πει σχετικά:

 «Η δημιουργία της φάρμας ξεκίνησε από χόμπι: αγοράζοντας μερικά γαϊδουράκια στην αρχή. Περνώντας ο καιρός, μας τηλεφωνούσαν όλο και περισσότεροι ντόπιοι αλλά και από γειτονικές περιοχές με την πρόθεση να μας πουλήσουν και άλλα γαϊδουράκια. Τον Νοέμβριο του 2014 φτάσαμε να έχουμε στη διάθεσή μας στη φάρμα 30 ζώα και το πράγμα άρχισε σιγά-σιγά να σοβαρεύει. Οι άνθρωποι που μας είχαν πουλήσει ή ήθελαν να μας πουλήσουν γαϊδουράκια ρωτούσαν και ξαναρωτούσαν: “Για γάλα τα θέλετε” και εμείς απαντούσαμε αρνητικά δίχως δεύτερη σκέψη. 

Συνεχίζοντας να αγοράζουμε γαϊδουράκια, το κόστος της συντήρησης του πληθυσμού αυτών των χαριτωμένων τετράποδων άρχισε να μεγαλώνει».



Τα 150 και πλέον ζώα που εκτρέφονται στον χώρο, προσφέρουν υψηλής ποιότητας φρέσκο παστεριωμένο γάλα, ελεγμένο από πιστοποιημένο εργαστήριο, στο οποίο εμπεριέχονται όλα εκείνα τα θρεπτικά συστατικά, που έχουν καταστήσει το γάλα γαϊδούρας το αμέσως πιο πολύτιμο διατροφικό προϊόν, ως προς τη σύνθεσή του και τα χαρακτηριστικά του, μετά το μητρικό γάλα.

Το θηλυκό γαϊδούρι ζευγαρώνει μετά το 3ο έτος της ηλικίας του και η εγκυμοσύνη κρατάει μέχρι 374 μέρες. Μετά τη γέννα, η μητέρα παράγει γάλα για τους επόμενους 10 μήνες, ενώ το πουλάρι απογαλακτίζεται στους 4 με 6 μήνες, όπου αρχίζει να λαμβάνει κανονική τροφή, ωστόσο συνεχίζει παράλληλα να θηλάζει. Προκειμένου λοιπόν το άρμεγμα της γαϊδούρας να είναι παραγωγικό, το ζώο θα πρέπει να αρμέγεται 3 φορές τη μέρα και το πουλάρι θα πρέπει να απομακρυνθεί από τη μητέρα του τρεις ώρες πριν από το πρώτο άρμεγμα, ενώ κατά μέσο όρο μία γαϊδούρα παράγει συνολικά 1,5 λίτρο γάλα την ημέρα.



Αμέσως μετά το μηχανικό άρμεγμα των όνων, το γάλα υποβάλλεται σε φιλτράρισμα και παστερίωση, προκειμένου να ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που διέπουν την διάθεση του γάλακτος των ιπποειδών στην ευρωπαϊκή αγορά. Μετά την διαδικασία της παστερίωσης, το γάλα εμφιαλώνεται σε γυάλινες αποστειρωμένες φιάλες των 100 και 200 ml και διατηρείται στα ψυγεία, μέχρι την κατανάλωσή του.

Ο Θανάσης Μπούγιας και η Παναγιώτα Τσοβίλη δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για τα μικρά επιτεύγματα της επιχειρηματικής δραστηριότητάς τους. Άλλωστε, δεν ξεχνούν ότι όλα ξεκίνησαν από ένα χόμπι για να καταλήξουν σε ένα προϊόν που από μόνο του είναι μια καινοτομία. Είναι συσκευασμένο και επώνυμο, ελεγμένο και πιστοποιημένο. Βρίσκεται στα ψυγεία των καταστημάτων και έχει διάρκεια 9 ημερών – πρόκειται δηλαδή για φρέσκο γάλα. Διατίθεται σε κομψή γυάλινη συσκευασία των 100 ml και στοιχίζει λίγο πάνω από τα 10 ευρώ. Εν ολίγοις, ένα νέο προϊόν δημιουργεί τις συνθήκες για την ύπαρξη μιας νέας αγοράς.



«Γινόμαστε αποδέκτες καθημερινά επισκεπτών από όλες τις γωνιές της χώρας»

Σε μια ανάρτηση του στο Facebook, ο Αθανάσιος Μπούγιας είχε αναφερθεί στην επιχείρηση του και στις επισκέψεις που δέχεται από τον κόσμο: «Στην φάρμα μας που βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Μετσόβου και συγκεκριμένα στο χωριό Χρυσοβίτσα, γινόμαστε αποδέκτες καθημερινά επισκεπτών από όλες τις γωνιές της χώρας μας και όχι μόνο. Οι επισκέπτες ξεναγούνται στην φάρμα, μπορούν να δουν τα συμπαθέστατα τετράποδα από κοντά, να κάνουν βόλτα στο δάσος με αυτά καθώς και όλη την διαδικασία (άρμεγμα, παστερίωση, εμφιάλωση, συσκευασία, διανομή) που χρειάζεται το φρέσκο γάλα γαϊδούρας μέχρι να φτάσει στα επιλεγμένα καταστήματα που συνεργάζεται η Φάρμα Μετσόβου, προς διάθεση στους πελάτες μας.

Τα συναισθήματα των επισκεπτών μας αντικρίζοντας τα γαϊδουράκια μας ποικίλα, όλοι τους έχουν κάτι να θυμούνται με πρωταγωνιστές αυτά τα ζώα, μιας και ιστορία των γαϊδουριών πάει πολλά χρόνια πίσω.




Ο καθένας από αυτούς λοιπόν έχει να μας διηγηθεί και μια μικρή ιστορία. Εμείς με γνώμονα την παράδοση αλλά και τον σεβασμό και την αγάπη γι αυτά τα ζώα, καταγράφουμε όλες τις εξιστορήσεις τους, αλλά και ιστορίες από τους παππούδες και τις γιαγιάδες του χωριού μας και της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου, με σκοπό να τις δημοσιεύσουμε και να τις μοιραστούμε μαζί σας. Ξεκινάμε από σήμερα με την πρώτη αφήγηση ενός επισκέπτη μας και σταδιακά θα δημοσιεύονται και άλλες…» πηγή.
 
 

Καινούρια εποχή για τον αθλητισμό στην Νεμέα

 
του Παναγιώτη Γκόφα 
            
 Κυριακή πρωί οδηγώντας για Ναύπλιο. Στο ραδιόφωνο να παίζει η  ΕΡΑ ΣΠΟΡ με την εκπομπή του αγαπημένου
Μάκη Τσίλκου  ‘‘αθλητικός τουρισμός’’.

Καλεσμένος ήταν ο υπεύθυνος της κλασσικής διαδρομής του μαραθωνίου της Αθήνας και οι αναλύσεις και τα στατιστικά στοιχεία για αυτή τη γιορτή του αθλητισμού έδιναν και έπαιρναν.

                Σε λίγα λεπτά είμαι κοντά στη χθεσινοβραδινή αθλητική παρέα, κάπως καθυστερημένος αλλά ιδιαίτερα χαρούμενος που θα τους ξαναέβλεπα. Είχε προηγηθεί το Σάββατο το 1ο white night run argos, ένας νυχτερινός αγώνας 5χλμ που έγινε στη πόλη του Άργους με φιλανθρωπικό χαρακτήρα παράλληλα με τη λεύκη νύχτα για τα καταστήματα της πόλης.

  Σε αυτόν τον αγώνα είχε προσκληθεί όλη η παρέα των αθλητών που θα συναντούσα πάλι για να τα λέγαμε λίγο πιο χαλαρά. Ανάμεσα σε αυτούς τους καταξιωμένους αθλητές και ένα βαρύ όνομα για την ιστορία του στίβου στην Ελλάδα, ο Χρήστος Σωτηρόπουλος. Η εποχή που έκανε πρωταθλητισμό ο Χρήστος είναι η χρυσή για τις μεγάλες αποστάσεις στην Ελλάδα. Ο ίδιος κατέχει την 11η καλύτερη επίδοση μαραθωνίου στη χώρα μας με 2:16:26 δίπλα στα κορυφαία ονόματα όπως αυτά του Ανδριόπουλου, Καραγιάννη, Παπαχρήστου αλλά και του δικού μας Γεωργίτσα.

                Η συζήτηση οδηγήθηκε χωρίς σκέψη σε αυτή την εποχή. Δύσκολα χρόνια για τους περισσότερους αθλητές  και κυρίως για τα παιδιά της επαρχίας  αφού οι αθλητικές υποδομές ήταν ανύπαρκτες ή για τους πιο τυχερούς  σε πρωταρχικό στάδιο, σε μια Ελλάδα που σιγά-σιγά σήκωνε κεφάλι λίγο μετά την μεταπολίτευση. ''Για να πάω σχολείο το πρωί είχα 3 χιλιόμετρα ποδαρόδρομο και άλλα τόσα να γυρίσω πίσω το απόγευμα'' είναι η φράση του Χρήστου που μένει χαραγμένη στο μυαλό μου για ώρες. Επιστρέφω πάλι στην προηγούμενη ημέρα και αντιπαραβάλω τις εικόνες που είδα με τις εξιστορήσεις του Χρήστου. Στον αγώνα των 5χλμ σε ατομικό επίπεδο πάντα, υπήρξαν ακόμη 2 επιτυχίες από τα παιδιά της Νεμέας.

 
Ο Πάνος Μαλησιώρης  βγήκε 2ος γενικής  με χρόνο 16:59 μόλις 1 δευτερόλεπτο διαφορά από τον νικητή Τανούς Αμπντάλα ενώ η Δέσποινα Φλώκα ήρθε 4η στις Γυναίκες και πρώτη στη κατηγορία της με χρόνο 22:02. Ήμουν κοντά στο Πάνο κατά τον τερματισμό του για να του δώσω τα συγχαρητήριά μου. ''Μπορούσα και άλλο'' μου ψελλίζει με βλέμμα σίγουρο.
 Η Δέσποινα πάντα χαμογελαστή στους τερματισμούς της ίσως ακόμη δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι διαθέτει όλα τα στοιχεία εκείνα που θα πρέπει να έχει ένα παιδί για να κάνει πρωταθλητισμό.

 Τα λιοντάρια της Νεμέας (ήταν το παρατσούκλι του Γρηγόρη Γεωργίτσα που το έδωσαν οι συναθλητές του τις καλές εποχές) πλέον σαρώνουν σε κάθε τους συμμετοχή παρά το γεγονός ότι προέρχονται από μια μικρή πόλη. Κοιτάνε στα ίσα αντιπάλους από μεγάλους συλλόγους και οδηγούνται όλο και περισσότερο προς τον υψηλό αθλητισμό πλαισιωμένα από γνώστες και ανθρώπους  που αγαπάνε το άθλημα. 
 
Ο Πάνος και η Δέσποινα δεν είναι πλέον μόνο παιδιά της Αγγελικής και της Σούλας, του Γιάννη και του Θανάση. Είναι παιδιά όλων των Νεμεατών ή τουλάχιστον όσων πιστεύουν πως η περιοχή μας έχει τις βάσεις  για να παράγει ένα καινούριο προϊόν που λέγεται υψηλός αθλητισμός (γιατί αθλητισμό μπορούμε όλοι μας να κάνουμε).  Θα πρέπει αυτή τους τη πορεία να τη διαφυλάξουμε όλοι όσο περνάει από το χέρι μας!   
 
 
 
Το ίδιο Σάββατο στο κέντρο της πόλης μας διοργανώθηκε από τον αθλητικό σύλλογο Νεμέας το 1ο τουρνουά street volley με τη συμμετοχή αρκετών σωματείων από τη περιφέρεια.

 Εκατοντάδες μικρά παιδιά γέμισαν τη πλατεία του δημαρχείου και με τη παρουσία τους έδωσαν κατά προσωπική εκτίμηση δυο μηνύματα. Το πρώτο είναι η γνωριμία του κόσμου με το άθλημα αυτό που έχει δώσει στο παρελθόν αρκετές επιτυχίες στη πόλη μας. Μάθαμε τι είναι το σερβίς , η υποδοχή της μπάλας και το καρφί. 
 
Το δεύτερο μήνυμα είναι πως μια καινούρια εποχή για τη Νεμέα έχει ήδη ξεκινήσει από την ίδρυση του αθλητικού συλλόγου και μετά.

                Μήπως μια ''νέα εποχή Γεωργίτσα''  έχει ανατείλει για την πόλη μας; Το μέλλον θα το δείξει!

https://nemeapress.blogspot.gr


ΤΑ ΕΙΔΑΝ ΟΛΑ! - Γεράκι αρπάζει φίδι και το πετάει πάνω σε ανθρώπους (vid)

http://www.tameteora.gr/wp-content/uploads/2017/08/GERAKI_FIDI.jpg 
Το πικνίκ και το μπάρμπεκιου στην εξοχή είναι μια πολύ ωραία δραστηριότητα και μια οικογένεια από τη Μελβούρνη είπε να αξιοποιήσει τον καλό καιρό και να απολαύσει ένα ωραίο γεύμα δίπλα στον ποταμό και μέσα στο πράσινο της φύσης

 Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που ένα γεράκι εμφανίστηκε στον ουρανό και είπε να συμμετάσχει και αυτό...

Όπως αναφέρει δημοσίευμα από το 247new.gr, το γεράκι εμφανίστηκε και έκανε βόλτες πάνω από το ποτάμι, όταν με μια απότομη βουτιά στις όχθες του ποταμού έπιασε ένα φίδι και το σήκωσε στον αέρα. Και αντί να πάει να απολαύσει το δικό του γεύμα κάπου απόμερα, το πέταξε πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων, που άρχισαν να τρέχουν έντρομοι, ενώ το φίδι τους πήρε στο κυνήγι.

Λέτε το γεράκι να ζήλεψε και να ήθελε και το δικό του γεύμα στα κάρβουνα;

πηγή 

ΤΗΝ ΞΑΛΑΦΡΩΝΕ... 4 χρόνια σε υπάλληλο που έκλεβε από το ταμείο στην Καλαμάτα

http://www.ifmedia.gr/images/articles/2b6fb96c84182056b418df0b3b930440_XL.jpg 
Σε φυλάκιση 4 χρόνων με το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας καταδικάστηκε από το Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων πρώην υπάλληλος σε μαγαζί με είδη δώρων, που η κάμερα έπιασε να κλέβει από το ταμείο και την τσάντα της ιδιοκτήτριας.


Το δικαστήριο μάλιστα έδωσε αναστέλλουσα δύναμη στην έφεσή της, υπό τον όρο της επιτήρησής της για 3 χρόνια από την επιμελήτρια κοινωνικής αρωγής Καλαμάτας.

Όπως κατέθεσε χθες στο δικαστήριο η ιδιοκτήτρια του καταστήματος, η υπάλληλος εργαζόταν εκεί από το 2005 μέχρι και το 2012, οπότε και την έπιασε η κάμερα να κλέβει. 'Ολα αυτά τα χρόνια -είπε η ίδια- διαπίστωνε κατά διαστήματα κάποια ελλείμματα στο ταμείο, αλλά το μυαλό της δεν πήγε ποτέ ότι θα μπορούσε να την κλέβει η υπάλληλός της, κι επειδή έκανε διευκολύνσεις με δόσεις σε πελάτες είχε σκεφτεί ότι ξεχνούσε να καταγράψει τα ποσά. 'Οπως είπε στο δικαστήριο, τα χρήματα που έχασε και πιστεύει πως έκλεβε η κατηγορούμενη από το 2005 είναι 10.000 ευρώ. 

Αλλά παρά τα σημαντικά ποσά που χάνονταν είχε τέτοια εμπιστοσύνη στην υπάλληλό της, που ποτέ δεν της πήγε το μυαλό και αναγκάστηκε να βάλει κάμερα παρακολούθησης και στο ταμείο για να ξεδιαλύνει τι ακριβώς συνέβαινε. Το Δεκέμβριο του 2012 η υπάλληλος πιάστηκε δύο φορές, τη μία να παίρνει 50 ευρώ από το ταμείο και την άλλη 20 ευρώ από την τσάντα της εργοδότριάς της και τότε κλήθηκε η Αστυνομία και συνελήφθη.

Χθες η κατηγορούμενη δεν παρέστη στο δικαστήριο και ο συνήγορος της δικαιολόγησε την απουσία της λέγοντας ότι γέννησε πρόσφατα και γι’ αυτό δεν πήγε. Πάντως, από την ακροαματική διαδικασία προέκυψε ότι έχει επιστρέψει 2.500 ευρώ, αλλά και αυτά είναι για τα δικαστικά έξοδα που έκανε η ιδιοκτήτρια του καταστήματος, ενώ τα υπόλοιπα αδυνατεί να τα δώσει πίσω.

 Η κατηγορούμενη έχει παραδεχτεί στην κατάθεσή της στην Ασφάλεια Καλαμάτας ότι επί δύο χρόνια έκλεβε συστηματικά (δύο φορές την εβδομάδα συγκεκριμένα) από το ταμείο του μαγαζιού “για να ενισχύει το μισθό της”.
ΠΗΓΗ:eleftheriaonline.gr

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Ο Ομογενής πολυεκατομμυριούχος ετοιμάζει κάτι σπουδαίο στον τόπο του: Μια υπερσύγχρονη, δυναμική επένδυση για το ελαιόλαδο, στη Σπάρτη!

https://notospress.gr/upload_files/gallery/2016-06-11_438_____________________________________1.jpg

ΣΠΑΡΤΗ. Aν θέλουμε να μιλάμε για ανάπτυξη πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Όταν δε η ανάπτυξη αφορά στη Λακωνία τότε πρέπει να είμαστε και ψύχραιμοι. 

Αρκετοί Λάκωνες γνωρίζουν για την σημαντική επένδυση που πραγματοποιεί ο Στάθης Βαλιώτης στην Τραπεζοντή. Πρόκειται για επένδυση μεγάλων κεφαλαίων του Σπαρτιάτη ομογενή που δημιουργούν μέσα σε λίγους μήνες δυναμική στην περιοχή, στην παραγωγή και στην αγορά.

Πέρα από αυτό καθ΄αυτό το έργο που εδώ και μήνες αποδίδει στην τοπική αγορά κέρδη, αφού είναι τεχνικό έργο μεγάλης κλίμακας, η επένδυση του Στάθη Βαλιώτη συνδέεται με το βασικότερο παραγόμενο προϊόν της Λακωνίας. Το ελαιόλαδο. Ένα υπερσύγχρονο και ισχυρό εργοστάσιο ελαιόλαδου σε λίγους μήνες θα προσδώσει ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα στη Λακωνία. 

Απορρόφηση προϊόντος και γιατί όχι ανάδειξή του στην παγκόσμια αγορά. Θέσεις εργασίας για Λάκωνες σε δεκάδες τομείς. Αναδιανομή πόρων στην τοπική αγορά και παραγωγή. Παράλληλη στήριξη της παραγωγής για βελτίωση της ποσοτικά και ποιοτικά μέσα από ενημέρωση, εκπαίδευση και πληροφόρηση.

 

Είναι νωρίς να περιγράψει κανείς την σημαντικότατη αυτή επένδυση. Φαίνεται όμως ότι ήδη έχει προσδώσει νόημα και έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον πολύ μεγάλης μερίδας του παραγωγικού δυναμικού της Λακωνίας.

Στόχος είναι το έργο μέχρι τον Δεκέμβριο να έχει ολοκληρωθεί και εγκαινιαστεί. Οι εργασίες εξελίσσονται σε πυρετώδεις ρυθμούς. Παράλληλα ο επενδυτής, προκειμένου να έχει μια δυναμική βάση προχωρά και σε επενδύσεις σε ελαιώνες.

πηγή